Its been a month. Bat ganun? Akala ko wala na tong feeling na to. Akala ko natanggap ko na to. Bat naiisip nanaman kita? Bakit naaalala nanaman kita? Bakit ko ba niloloko yung sarili ko na hindi kita namimiss? Eto nanaman yung feeling ng panghihinayang. Dahil lang sa isang maliit na bagay. Mas pinili mo yung pride mo. Ayoko naman sana kasing awayin ka nun eh, hindi ko lang mapigilan kasi nadadagdagan ng nadadagdagan yung sama ng loob ko. Di ko lang kayang hindi sabihin dahil para akong sasabog sa sobrang inis at galit. Pinilit ko namang pigilan kaso, wala e. Sabi mo pa nga, “sorry na, i’ll get one thing straight.. i won’t force you to believe. but i’m not letting go of you either.. that’s because i love you.. okay? I love you!!”. Tapos akala ko okay na tayo. Then all of the sudden, di mo na ko kinakausap. I tried to call you but you rejected my calls. Tapos sabi mo ayaw mo na kasi pagod ka na sakin. Alam kong may pagkakamali din ako sayo. Pero sana mas binilang mo yung times na napasaya kita kesa binilang mo yung pagkakamali ko. Haiz. Sayang. Sayang tayo. Sumuko ka na agad. Iniwan mo nanaman ako. Tapos aalis ka pa ng Pinas at hindi ko alam kung babalik ka pa dito o kung babalik ka pa…. sa akin?