Its been a month. Bat ganun? Akala ko wala na tong feeling na to. Akala ko natanggap ko na to. Bat naiisip nanaman kita? Bakit naaalala nanaman kita? Bakit ko ba niloloko yung sarili ko na hindi kita namimiss? Eto nanaman yung feeling ng panghihinayang. Dahil lang sa isang maliit na bagay. Mas pinili mo yung pride mo. Ayoko naman sana kasing awayin ka nun eh, hindi ko lang mapigilan kasi nadadagdagan ng nadadagdagan yung sama ng loob ko. Di ko lang kayang hindi sabihin dahil para akong sasabog sa sobrang inis at galit. Pinilit ko namang pigilan kaso, wala e. Sabi mo pa nga, “sorry na, i’ll get one thing straight.. i won’t force you to believe. but i’m not letting go of you either.. that’s because i love you.. okay? I love you!!”. Tapos akala ko okay na tayo. Then all of the sudden, di mo na ko kinakausap. I tried to call you but you rejected my calls. Tapos sabi mo ayaw mo na kasi pagod ka na sakin. Alam kong may pagkakamali din ako sayo. Pero sana mas binilang mo yung times na napasaya kita kesa binilang mo yung pagkakamali ko. Haiz. Sayang. Sayang tayo. Sumuko ka na agad. Iniwan mo nanaman ako. Tapos aalis ka pa ng Pinas at hindi ko alam kung babalik ka pa dito o kung babalik ka pa…. sa akin?

A month ago, he said, “I want to meet your parents.” Wala akong nasabi nun. Hindi ko maimagine na mangyayari pala talaga yun, kanina. Lutang pa rin ako sa ginawa nyang pagdalaw. Panglimang araw na ata na lagi syang galit saken pero ang babaw lang naman ng dahilan. Kaya nainis na ko, nagalit din ako. Di ko sya nirereplyan kahit nagsosorry na sya. Tumatawag sya pero di ko sinasagot. In-off ko yung cp ko, yung sun tsaka yung globe. Maliligo na sana ako nang bigla kong nabasa yung chat nung friend ko, saying na sa kanya daw tumatawag at tinatanong yung address ko. Sabi ko i-off na lang din nya yung cp nya. Naligo ako. Tapos naginternet na ko ulit. Kampante naman ako na di na sya pupunta, given na busy sya sa school. Pero nung dumating si Daddy sabi nya may naghahanap sakin. Kinabahan ako di ko maisip na nagpakilala syang kusa kila Daddy. Wala akong masabi. Lumabas ako dun, kausap nya yung tita ko. Sabi ko bakit ka andito. Hindi ko kayang magalit lalo na pag nakikita ko na yung tao. Napapangiti lang ako. Kaya in the end, ok ulit kami. Behave lang dapat, nasa teritoryo ko eh. Di ako makaporma pag pinupuntahan nya ko eh. Medyo matagal tagal din sya dun. Pinagpaalam nya ko kila Daddy na manunuod sa Thursday. Pinayagan naman ako. Tapang lang nya pero ramdam ko yung kaba nya at takot. Hahaha. Makasugod naman kasi sakin. Tsktsk. Makaeffort lang sa mga kaengotan kong pang-aaway. :”>

Kinabukasan… Hindi ako sigurado kung tutuloy ba ko or hindi… Badtrip kasi may bagyo. Nagpapagising ako sa kanya ng 8:30am kasi 10:30 usapan namin sa Walter. Pero nagising ako ng past 4am. Siguro nga dahil excited ako o kabado dahil sa bagyo. Nagtanung tanung ako sa mga tao kung maulan ba sa kanila. At nanuod ako ng balita. 8:20 pa lang nung pinaring nya yung cp ko, (human alarm clock ko nga pala siya), nagtext din sya na gumising na daw ako. Syempre gising naman na talaga ako. Nagreply ako at nakipagtext muna sa kanya hanggang sa 9:20 na, naligo na ako. Past 10 na din ako nakaalis kaya late na rin ako nakarating. Mag-e-11 na nung dumating ako. Late ako. Andun na pala sya nun. Ang tumal pa ng traffic sa may Pala-pala. So naghintay kami ng bus nang napakatagal dahil sa SM Bacoor kami pupunta. Makalayo lang at para safe. Mindanao Express yung nasakyan naming bus kaya dalawahan lang talaga yung mga upuan. Nung una medyo tahimik kami parehas tapos nagdaldalan na kami ng wagas. Napakaengot lang dahil nakalagpas kami. Nalungkot sya na bababa na kami, sabi nya tara sa Lawton. Ang close lang namin sa bus. Hahaha. Lumagpas kami, umuulan pa naman. Sa may puregold na kami nakababa. 12:40 na kami nakarating sa SM. Naglunch muna kami. At nakita ko yung estudyante ko. Hahaha. Ang gara lang. Lage ko nakikita yung batang yun sa SM Bacoor. Anyway, medyo matagal kaming kumain. After, naghanap kami ng petshop, kaso wala naman. Nagpunta kami sa Quantum, kaso wala ding PangPang Paradise. Nanuod na lang kami ng The Dark Knight Rises. Pero 2:45 pa yung showing, magaalos dos pa lang nun. Nagcanvass na lang kami ng presyo ng mga cellphone at bumili sa supermarket ng snacks. Medyo matagal tagal din kami nag-ikot dun sa supermarket at naglandian dun. After nun, pumasok na kami sa sinehan. Saan kami pumwesto? Syempre sa likod. Sa may bandang gitna, mas maganda daw angle dun pag nanunuod. Marami syang tanung sakin. Mga tanung na ni minsan di ko inexpect na paguusapan namin. Hindi naman kami ganito dati. Sa dami din ng pinagusapan namin eh hindi ko naintindihan yung movie. Hindi naman sa buong movie eh nagdaldalan lang kami. Masyadong mahaba yung tatlong-oras na movie para magdaldalan lang. May tampuhan at lambingan din. Well, tipikal na gawain siguro ng magjowa. Pero hindi pala namin nakain yung snacks dahil busog pa kami. Sayang, inuwi na lang namin. Actually, di ko nagets yung movie, alam mo na. Basta ang natatandaan ko lang eh, ang astig nung motor ni Batman, gusto ko nun. Di natapos dun yung adventure namin. Paglabas namin, sobrang lakas ng ulan. Basang basa kami pareho. Bullshit na bagyo yun. Ang tagal pa naming naghintay ng bus. Standing sya sa bus, ako lang naka-upo. Masikip na kasi. Dun lang sya sa tabi ko nakatayo kahit may upuan na sa dulo. Pero pagdating sa Imus, tabi na kami. Madami pa din kami napag-usapan sa bus. Nagpicture din kami, first few pics together. Pinasa ko sa cp nya tapos ginawa naman nyang wallpaper. Pero sabi ko, paguwi mo naman, papalitan m din yan. Sabi nya hindi daw. Sabi ko malay ko naman, e wala naman ako dun. Kaya sabi nya sumama daw ako para malaman ko kung papalitan nya. Sa Gate 1 sya bumaba. Sa may Pala-pala naman ako. Sabi nya, eto daw yung mga bagay na dapat noon pa namin ginawa. Sa loob ng four years, eto lang yung matatawag na date talaga. Yung iba mga meet-ups lang. So yun din siguro yung reason kaya nya pinursue to. All in all, masaya naman. No more tumal moments, ika nga nung kaibigan ko. Ang hindi lang masaya eh yung, pag-alis nya, 1-2 years from now.

Salamat sa SM Bacoor, safest place so far.

Kainis naman napakaweak ng signal ng sun ngayon. Kakabadtrip naman kasi yung bagyo. Siglang sigla pa kung kelan kailangan ko ng signal at umalis. Ginawa ko na nga yung lahat ng makakaya ko para makareceive ng text, nagbura na ko sa 3200+ na laman ng inbox ko pero wala pa din. Iilan ilan lang ang nareceive kong text nya, mga wala pang kwentang “ui”. At dahil sa kakabura ko, naghang naman ngayon yung cellphone ko. Nauurat na ko, nilipat ko na yung sun ko sa isa kong cellphone pero feeling ko hindi dapat. Haha! Pero nakakainis naman talaga na naghang pa yung bwisit na cellphone na yun. Iuunlock ko sana yung cp ko kaso wala akong makita sa google na restriction code. Malas ko lang! So nireformat ko na lang sya ang goodbye na sa mga sweet messages nya. :(. Kakainis lang. Atat na atat kasi ako sa mensahe eh, nabura tuloy lahat.